LOVE in Business
Check this out - it is worth it !
“The Four Letter Word that Make Your Work Irresistible” - Mark Sanborn - as a PDF manifesto on
Doing one scary thing a day…
… keeps the doctor/mother-in-law/cookiemonsters away.
Dit is één van mijn nieuwe, versterkende overtuigingen. Eentje die ikzelf bewust bij mezelf programmeer. Eentje die een resem oude, belemmerende patronen vervangt… of toch een nobel streven naar die vervanging is!
Je vraagt je zeker af wat ik hiermee nu echt bedoel.
Wel, ik heb me voorgenomen bewust tijd in te plannen om scary things te doen. Ik mag vaak hetzelfde doen, zolang het maar scary blijft. Wanneer het me geen schrik of angst meer inboezemt, laat ik het los, want dan heb ik het geïntegreerd. Er zijn voldoende angstmonsters die op de loer liggen om uitgedaagd te worden.
Vorige week ben ik ermee gestart. Aan het station in Leuven. De uitdaging: onbekenden respectvol aanspreken, mezelf voorstellen als coach, wat uitleg geven indien gewenst, en peilen naar de reactie op “zou jij mij als jouw coach kiezen ? “ De echte uitdaging is het aanvaarden van het antwoord, het accepteren van de “ja”, de “neen”, de complimentjes, de afwijzingen. Respectvol.
Wauw, dit is echt scary voor mij… en dus een waardevolle uitdaging. Mijn comfortzone stelt mij op dit vlak heel stevige grenzen (muren), en bij deze stretch is elk klein succesje een “giant step forward” (”breaking through the terror barrier”).
Ja, ik heb het gedaan - een paar mensen aangesproken. Ja, ik heb het gedaan - hun reactie aanvaard en gerespecteerd. Ja, ik heb het gedaan - mezelf gefeliciteerd met deze eerste giant step! En ja, ik heb het gedaan - de volgende afspraak vastgelegd met mijn coach om dit opnieuw te doen - en ik ga door tot het niet meer scary is!
Popeye
Er is geen gunstige wind voor een zeilboot zonder bestemming.
It is not the blowing of the wind which defines my destination, it is the setting of the sails.
Welke zee wil je gaan verkennen? Begin je op een meer of kies je meteen het ruime sop? Ik ben je gids.
Mijns inziens, zijn er een aantal richtlijnen te volgen wanneer je inscheept voor een zeereis.
Hoe reageer je bij zwaar weer? Wat doe je in onvoorziene omstandigheden? Ik ben je trainer.
Kan je de zeilen al heisen? Weet je hoe adequaat te reageren bij zwaar weer? Ken je de regels voor het aanmeren in havens ? Ik ben je leraar.
Wat drijft jou om hier op zee te vertoeven? Hoe sta jij op deze boot? Hoe sta jij in het leven? Welke waarden herken je in anderen? Welke niet? Vanuit welke overtuigingen ga jij deze reis aan? Ik ben je mentor.
Ben jij een zeeman in hart en nieren? Of toch niet? Wie ben je dan wel? Ik moedig je aan en daag je uit om verder te zoeken, om verder te zeilen. Ik ben je sponsor.
Wat wil jij hier neerzetten? Wat wil je achterlaten? Wat is jouw hogere doel? Ik begeleid je naar het ontdekken van de nooit eerder bevaren zeeën, ik ben je awakener.
Healing versus Curing
Ik betrap me d’r af en toe nog op dat ik denk “ik had geneeskunde moeten studeren”. Om even te kaderen: ik ben net 40 geworden, mijn studiekeuze heb ik zo’n 22 jaar geleden gemaakt. Ik koos voor Handelsingenieur en heb die studie in 4 jaar succesvol afgewerkt. En toch…
Deze week heb ik geleerd dat ik Enneagram type 3 heb: de Presteerder, degene die zichzelf vereenzelvigt met wat ie doet, imago-bewust is, succesvol wil zijn. Wanneer ik dit relateer aan mijn terugkerende gedachte “ik had toch beter geneeskunde gestudeerd”, dan zie ik in dat ik het belangrijk vind om erkend en herkend te worden en dat ik dit automatisch koppel aan het beroep, de carrière, de professionele bezigheden.
Om verder te groeien en mijn uitdagingen als “Presteerder” aan te gaan, zal ik:
- mijn tempo loslaten en mijn emoties en ware ik naar boven laten komen.
- mij afvragen welke zaken er werkelijk toe doen in het leven.
- mij oefenen om in contact te komen met mijzelf en mijn eigen identiteit.
- mij niet te laten beïnvloeden door wat anderen van mij denken en van mij verwachten.
- mij grenzen en doelen stellen in mijn werk.
- mij toestaan om naar anderen te luisteren.
- mij realiseren dat mensen van me houden om wie ik ben en niet om wat ik doe of bezit.
bron: Annemie Renson - Enneagram Typering - http://www.systo.be/agenda/109/introductie_workshop_organisatieopstellingen_coaching_enneagram/
Spelen met de gedachte “ik had geneeskunde moeten studeren” is op dit moment een beperkende overtuiging voor mij.
Wanneer ik zo denk, ontkracht ik de zin van mijn huidige activiteiten, plannen, doelen en missie. Alsof mijn inzet als coach, trainer, trainee, partner, echtgenote, moeder, vriendin, dochter enzovoort minderwaardig en misplaatst is. It is not so.
Ik zie nu in dat ik mijn idee-fixe rond “geneeskunde” kan omturnen naar de weg die ik intussen heb ingeslagen, de weg van coaching, training, persoonlijke groei en leiderschap:
“Genezen is een remedie; helen is een transformatie van het leven. Helen opent nieuwe wegen en ziekte wijst de weg.”
“Liefde en verbondenheid zijn de krachten die helen, transformeren. Technieken helen niet.”
“Als we onze perceptie veranderen, veranderen we de realiteit.”
“Om schoonheid in alles te zien (de positieve intentie), moeten we leven in een staat van waardering en dankbaarheid.”
(met dank aan Daniëlle De Wilde voor de begeleiding an ons laatste Explorer weekend bij BAO en voor de tekst)
Met deze nieuwe inzichten in mijn rugzak, ga ik verder op reis. De zomer en de zomervakantie lokken…
Ik ben dankbaar dat ik 22 jaar geleden heb gekozen om Handelsingenieur te studeren, en dat ik heb doorgezet toen ik twijfelde om te veranderen.
Ik ben dankbaar voor de vele kansen die ik heb gekregen en genomen, voor de fijne mensen die ik leerde kennen. Deze ervaringen hebben mij gevormd tot wie ik nu ben.
Ik ben geen arts geworden, ik realiseer me nu dat ik de kwaliteiten van een “Presteerder” heb, en dat ik als coach, trainer, facilitator en in alle rollen die ik opneem, helend werk kan doen.