Doing one scary thing a day…

… keeps the doctor/mother-in-law/cookiemonsters away.

Dit is één van mijn nieuwe, versterkende overtuigingen. Eentje die ikzelf bewust bij mezelf programmeer. Eentje die een resem oude, belemmerende patronen vervangt… of toch een nobel streven naar die vervanging is!

Je vraagt je zeker af wat ik hiermee nu echt bedoel.

Wel, ik heb me voorgenomen bewust tijd in te plannen om scary things te doen. Ik mag vaak hetzelfde doen, zolang het maar scary blijft. Wanneer het me geen schrik of angst meer inboezemt, laat ik het los, want dan heb ik het geïntegreerd. Er zijn voldoende angstmonsters die op de loer liggen om uitgedaagd te worden.

Vorige week ben ik ermee gestart. Aan het station in Leuven. De uitdaging: onbekenden respectvol aanspreken, mezelf voorstellen als coach, wat uitleg geven indien gewenst, en peilen naar de reactie op “zou jij mij als jouw coach kiezen ? “  De echte uitdaging is het aanvaarden van het antwoord, het accepteren van de “ja”, de “neen”, de complimentjes, de afwijzingen. Respectvol.

Wauw, dit is echt scary voor mij… en dus een waardevolle uitdaging.  Mijn comfortzone stelt mij op dit vlak heel stevige grenzen (muren), en bij deze stretch is elk klein succesje een “giant step forward” (”breaking through the terror barrier”).

Ja, ik heb het gedaan - een paar mensen aangesproken. Ja, ik heb het gedaan - hun reactie aanvaard en gerespecteerd. Ja, ik heb het gedaan - mezelf gefeliciteerd met deze eerste giant step! En ja, ik heb het gedaan - de volgende afspraak vastgelegd met mijn coach om dit opnieuw te doen - en ik ga door tot het niet meer scary is!