Doing one scary thing a day…

… keeps the doctor/mother-in-law/cookiemonsters away.

Dit is één van mijn nieuwe, versterkende overtuigingen. Eentje die ikzelf bewust bij mezelf programmeer. Eentje die een resem oude, belemmerende patronen vervangt… of toch een nobel streven naar die vervanging is!

Je vraagt je zeker af wat ik hiermee nu echt bedoel.

Wel, ik heb me voorgenomen bewust tijd in te plannen om scary things te doen. Ik mag vaak hetzelfde doen, zolang het maar scary blijft. Wanneer het me geen schrik of angst meer inboezemt, laat ik het los, want dan heb ik het geïntegreerd. Er zijn voldoende angstmonsters die op de loer liggen om uitgedaagd te worden.

Vorige week ben ik ermee gestart. Aan het station in Leuven. De uitdaging: onbekenden respectvol aanspreken, mezelf voorstellen als coach, wat uitleg geven indien gewenst, en peilen naar de reactie op “zou jij mij als jouw coach kiezen ? “  De echte uitdaging is het aanvaarden van het antwoord, het accepteren van de “ja”, de “neen”, de complimentjes, de afwijzingen. Respectvol.

Wauw, dit is echt scary voor mij… en dus een waardevolle uitdaging.  Mijn comfortzone stelt mij op dit vlak heel stevige grenzen (muren), en bij deze stretch is elk klein succesje een “giant step forward” (”breaking through the terror barrier”).

Ja, ik heb het gedaan - een paar mensen aangesproken. Ja, ik heb het gedaan - hun reactie aanvaard en gerespecteerd. Ja, ik heb het gedaan - mezelf gefeliciteerd met deze eerste giant step! En ja, ik heb het gedaan - de volgende afspraak vastgelegd met mijn coach om dit opnieuw te doen - en ik ga door tot het niet meer scary is!

Popeye

Er is geen gunstige wind voor een zeilboot zonder bestemming.
It is not the blowing of the wind which defines my destination, it is the setting of the sails.

Welke zee wil je gaan verkennen? Begin je op een meer of kies je meteen het ruime sop? Ik ben je gids.
Mijns inziens, zijn er een aantal richtlijnen te volgen wanneer je inscheept voor een zeereis.
Hoe reageer je bij zwaar weer? Wat doe je in onvoorziene omstandigheden? Ik ben je trainer.
Kan je de zeilen al heisen? Weet je hoe adequaat te reageren bij zwaar weer? Ken je de regels voor het aanmeren in havens ? Ik ben je leraar.
Wat drijft jou om hier op zee te vertoeven? Hoe sta jij op deze boot? Hoe sta jij in het leven? Welke waarden herken je in anderen? Welke niet? Vanuit welke overtuigingen ga jij deze reis aan? Ik ben je mentor.
Ben jij een zeeman in hart en nieren? Of toch niet? Wie ben je dan wel? Ik moedig je aan en daag je uit om verder te zoeken, om verder te zeilen. Ik ben je sponsor.
Wat wil jij hier neerzetten? Wat wil je achterlaten? Wat is jouw hogere doel? Ik begeleid je naar het ontdekken van de nooit eerder bevaren zeeën, ik ben je awakener.

Stress is een geschenk!

Onlangs volgde ik een opleidingsdag “NeuroCognitieve GedragsMethode” (NGM), een methode die in eerste instantie het begrijpen van ons menselijk denken en handelen beoogt. Want zoals gezegd “comprendre c’est déjà agir”. Daar kan ik me achter scharen.

Wat betekent dat nu, die NGM ? Wel, eigenlijk worden een aantal thema’s aangeboord zoals stressgevoeligheid, motivatie, vermijdingsgedrag en compensatie, groepsgeest en communicatie. Binnen elk thema gaan we als volgt tewerk: houding, gedrag, denkwijze interpreteren om de actieve hersengebieden te detecteren en zo de mogelijke “vergissingen in hersencasting” aan te tonen ingeval het resultaat niet optimaal of ongewenst is.

Een voorbeeldje ter verduidelijking kan hier wonderen doen.
Neem het thema “stress“. In onze westerse wereld is het niet ongewoon om “als een kip zonder kop” rond te lopen, dolgedraaid en vol stress. Hoewel we dit vaak zelf niet (willen) zien, weten of toegeven.

Na een overlegvergadering komen Jan en Hans terug aan hun bureau.
Hans zegt vriendelijk: “Amai, Jan, je lijkt me toch wat zwaar te tillen aan de veranderingen die er in het project gebeurd zijn de voorbije dagen.”
Jan antwoordt beslist: “NEEN HOOR, HELEMAAL NIET!”
Hans (rustig): “Toch wel — we kunnen het bespreken hoor.”
Jan (nadrukkelijk): “NEEN HOOR, ER IS NIKS AAN DE HAND!!!”
Hans: “Echt niet? Luister eens naar jezelf…”

Jan is druk bezig met zijn eigen gedachten, werkt het lijstje van gekende en beproefde opties af, en hij zit ergens vast. Hij geraakt niet verder en dat uit zich in stress.

Waar zit hier de “vergissing in hersencasting” ?
We merken dat Jan, die een oplossing zoekt op zijn harde schijf vol automatismen, patronen en opgebouwde ervaringen, niet optimaal presteert. In NGM-termen: de Automatische modus voldoet niet, de Prefrontale modus geeft andere ideeën en perspectieven aan maar kan het veto van de Automatische modus niet doorbreken. Deze zwaait de scepter maar is verkeerd “gecast”. Op zijn beurt geeft de Prefrontale modus een signaal naar het Reptielenbrein, waardoor Jan in stress geraakt.
Nog een inzicht: vanaf het moment dat Jan beseft dat hij stresst, komt hij alweer in relatieve rust, en kan hij beroep gaan doen op zijn creatieve, probleemoplossende, prefrontale brein.

Zo komt het dat we stress als een waardevol geschenk kunnen bekijken. Onze hersenen geven ons een signaal, namelijk dat we intelligente mensen zijn die op een idiote manier bezig zijn…

Conclusie: enkel in rust en door bewuste sturing van je hersenactiviteit, kan je creatief probleemoplossend werken en leven.

En nu — holderdebolder haast haast naar school om mijn kinderen op te halen !!!