Stress is een geschenk!

Onlangs volgde ik een opleidingsdag “NeuroCognitieve GedragsMethode” (NGM), een methode die in eerste instantie het begrijpen van ons menselijk denken en handelen beoogt. Want zoals gezegd “comprendre c’est déjà agir”. Daar kan ik me achter scharen.

Wat betekent dat nu, die NGM ? Wel, eigenlijk worden een aantal thema’s aangeboord zoals stressgevoeligheid, motivatie, vermijdingsgedrag en compensatie, groepsgeest en communicatie. Binnen elk thema gaan we als volgt tewerk: houding, gedrag, denkwijze interpreteren om de actieve hersengebieden te detecteren en zo de mogelijke “vergissingen in hersencasting” aan te tonen ingeval het resultaat niet optimaal of ongewenst is.

Een voorbeeldje ter verduidelijking kan hier wonderen doen.
Neem het thema “stress“. In onze westerse wereld is het niet ongewoon om “als een kip zonder kop” rond te lopen, dolgedraaid en vol stress. Hoewel we dit vaak zelf niet (willen) zien, weten of toegeven.

Na een overlegvergadering komen Jan en Hans terug aan hun bureau.
Hans zegt vriendelijk: “Amai, Jan, je lijkt me toch wat zwaar te tillen aan de veranderingen die er in het project gebeurd zijn de voorbije dagen.”
Jan antwoordt beslist: “NEEN HOOR, HELEMAAL NIET!”
Hans (rustig): “Toch wel — we kunnen het bespreken hoor.”
Jan (nadrukkelijk): “NEEN HOOR, ER IS NIKS AAN DE HAND!!!”
Hans: “Echt niet? Luister eens naar jezelf…”

Jan is druk bezig met zijn eigen gedachten, werkt het lijstje van gekende en beproefde opties af, en hij zit ergens vast. Hij geraakt niet verder en dat uit zich in stress.

Waar zit hier de “vergissing in hersencasting” ?
We merken dat Jan, die een oplossing zoekt op zijn harde schijf vol automatismen, patronen en opgebouwde ervaringen, niet optimaal presteert. In NGM-termen: de Automatische modus voldoet niet, de Prefrontale modus geeft andere ideeën en perspectieven aan maar kan het veto van de Automatische modus niet doorbreken. Deze zwaait de scepter maar is verkeerd “gecast”. Op zijn beurt geeft de Prefrontale modus een signaal naar het Reptielenbrein, waardoor Jan in stress geraakt.
Nog een inzicht: vanaf het moment dat Jan beseft dat hij stresst, komt hij alweer in relatieve rust, en kan hij beroep gaan doen op zijn creatieve, probleemoplossende, prefrontale brein.

Zo komt het dat we stress als een waardevol geschenk kunnen bekijken. Onze hersenen geven ons een signaal, namelijk dat we intelligente mensen zijn die op een idiote manier bezig zijn…

Conclusie: enkel in rust en door bewuste sturing van je hersenactiviteit, kan je creatief probleemoplossend werken en leven.

En nu — holderdebolder haast haast naar school om mijn kinderen op te halen !!!